Het vertrek van Theresa May maakt duidelijk dat grote beslissingen alleen genomen worden als de urgentie hoog is. En, ondanks alle heisa, er is niet echt een noodzaak om Brexit daadwerkelijk te realiseren. Uitstellen betekent lid blijven van de EU, hetgeen economisch niet slecht is. De aangevoerde reden voor Brexit, “take back control” kan nog wel even wachten. De problemen die de voortgaande discussie tot nu toe oplevert zijn blijkbaar minder erg dan het handhaven van de status quo. Verlies van “control” is blijkbaar geen noodsituatie die het nodig maakt om samen een beslissing te nemen. De vraag is hoeveel erger de problemen in het VK moeten worden om de Brexit stap echt onvermijdelijk te maken.
Vast en zeker zal de komst van een nieuwe partijleider zo’n situatie niet opleveren. Er is immers aan de primaire oorzaken van de huidige impasse niets veranderd. De EU kan Boris Johnson echt wel aan. En in het VK is een meerderheid tegen een harde Brexit. Dus hoezeer Johnson ook een “harde Brexiteer” is, zolang deze “basics” niet veranderen blijft het een kunstje in hetzelfde circus.
Hoe lang zal de Brexit-stemmer (zeg 25 – 30% van het electoraat) accepteren dat het politieke systeem de (vermeende) impasse laat voortduren? Wanneer zal men concluderen dat de bestaande processen niet werken en dat andere “maatregelen” nodig zijn om politici te dwingen “juist” te handelen? Doemdenken? Nuchter denken.
Weerspiegelingen 