Power play kan werken in onderhandelingen, maar tussen professionele partijen (en dat is de EU zeker) moeten de machtsverhoudingen daar dan wel een basis voor bieden. Want zonder dat is het niets meer dan bluf. Terugkomen op eerder gemaakte afspraken lijkt niet gebaseerd te zijn op een werkelijke machtspositie, want waarom anders die eerdere afspraken maken?
Eerder past dit gedrag in een trend die zich in het Brexit-proces aftekent. Brexit is gebaseerd op een illusie, maar kan dat voor Johnson c.s. niet zijn, want de erkenning daarvan betekent het einde van hun carriere en ineenstorting van hun regering. De “logische onmogelijkheid” van de illusie van Brexit leidt tot maatregelen die volkomen onlogisch zijn en steeds extremer zullen worden, allemaal om te bewijzen dat de rest van de wereld het bij het verkeerde eind heeft.
Het is altijd gevaarlijk om de toekomst te voorspellen, maar in dit geval durf ik dat wel aan: “you ain’t seen nothing yet”. Dat is het schrikbarende van deze “power” play van de Engelse regering.
Weerspiegelingen 