Brexit & Beyond

Brexit & Beyond
— Lees op chrisgreybrexitblog.blogspot.com/

Ten vervolge op de onderstaande post: die vrij val is wel een val in “slow motion”, het ging me meer om de enkele richting van het proces.

Chris Grey vraagt zich in deze blog af of de Brexiteers verantwoordelijkheid zullen nemen en/of gesteld zullen voor hun keuzes. Punt is natuurlijk dat de situatie door de eerder gemaakte keuze onherroepelijk verandert en je alsdan naar bevind van zaken zal moeten handelen en oordelen. Als Brexit in zekere mate negatieve gevolgen zal blijken te hebben dan zal de huidige regering daarvan zeker de EU de schuld geven en/of nog grotere andere problemen veroorzaken om de andere, eerste-orde-problemen, te camoufleren (Erdogan/Putin-stijl). De kwestie Noord-Ierland kan in dit licht bezien worden en zal de verhoudingen al op korte termijn op scherp zetten. Misschien redden ze het met deze tactiek tot de volgende verkiezingen, dan krijgen we nog een regeerperiode meer en erger van hetzelfde. Trump-achtige taferelen zijn te verwachten. Een weg terug zal lang en moeizaam zijn. Mocht Labour de eerstvolgende verkiezingen winnen (niets wijst daarop, de verhoudingen in het VK lijken door Brexit en Corona bevroren te zijn) dan bestaat er een kans dat de erkenning van de tekortkomingen van Brexit een plek kan krijgen en dat er opnieuw fris naar de samenleving van het VK en haar relatie met haar buren gekeken kan worden.

Dat er een relatie met die buren zal moeten zijn en blijven, hoe ongemakkelijk ook, is onvermijdelijk. Er zal dus toch op z’n minst een gewapende vrede gehandhaafd moeten worden, partijen zijn tot elkaar veroordeeld.

Voor de EU is dit allemaal slecht nieuws. Normalisatie gaat jaren duren, de EU zal voortdurend de kop van jut zijn en niet mee willen gaan in dit discours. Eindeloos accommoderen zou begrijpelijk zijn, maar is moeilijk verteerbaar (want “having your cake and eating it”). Omdat de verschijningsvorm van iedere nieuwe frictie niet te voorspellen zal zijn, is het moeilijk om je er strategisch op voor te bereiden, je loopt het risico in een salami-tactiek terecht te komen. Misschien is het een goed idee een aantrekkelijk, uitgebreid maar gelimiteerd menu van aansluitingsopties neer te leggen (aantrekkelijk in de zin van: oplossingen voor door Brexit veroorzaakte problemen, waavoor de EU wel wil meewerken aan oplossingen, natuurlijk op haar eigen voorwaarden), maar wel “ingeblikt”, “take-it-or-leave-it”. Tegen de tijd dat men een optie wil kiezen kan dat, maar tot dat moment is het loket bij de EU gesloten.

Misschien te simpel, maar nadenken over de EU-strategie is cruciaal om het VK haar noodzakelijke rol in Europa terug te geven.